Een gleuf door de Stilte

In de kwelder op een hoog gelegen stukje tussen kale duindoornstruiken. Een klein duinmeertje licht blauw op in het zachte winterlicht. De roep van de ganzen, de wind, de zee. Een haas die opspringt. Alles is er. Meer is niet nodig.
Stel je voor dat hier een freesmachine overheen rijdt om een gleuf te graven van tientallen meters breed om een kabel in te leggen. Giga machines. Diepe sporen. De tranen springen me in de ogen.
Planten vernietigd, de bodem ingeklonken, vogels opgeschrikt. Komen ze nog weer terug? De natuur zal zich herstellen, zegt men. Maar de vrede van eeuwen zal hier voor vele decennia zijn verstoord.

Het voelt zo respectloos. Wij die met onze ver ontwikkelde technologie alles wat in eeuwen is opgebouwd in een paar minuten kunnen vernietigen. Het roept schaamte bij me op. Schaamte voor de menselijke soort. Ik verlang naar een gelijkwaardige verbinding, naar samenwerking tussen mens en natuur.

Wat is jouw beleving hierbij? Ik lees het graag.