Afscheid van de slenk.

door Stella van Acker

Het was deze winter zo lang zo koud. De noordoostenwind zo guur.

Half februari zouden de onderzoekswerkzaamheden voor de kabels beginnen bij Paal 11.

Voor mijn gevoel wilde ik voor die datum naar Paal 11 gaan om het kwetsbare ongerepte landschap te zien, lief te hebben, te bewonderen en voorlopig afscheid te nemen van de mooie slenk.

Ik had zo graag de mooiste kwelder van het Waddengebied willen beschermen!

Eind februari hing de lente in de lucht. De wind was gedraaid. De vloedtijden waren goed en ik ging over het strand met de fiets naar Paal 11.

Ik was te laat: De werkzaamheden waren al begonnen.

Op het strand werd gegraven. Natuurlijk waren er meteen tranen toen ik probeerde te vragen waar zij onderzoek zouden doen. Zij konden het mij niet goed uitleggen en verderop bij de duinen waren andere mensen bezig en daar moest ik het maar vragen.

Het zijn aardige mannen die eigenlijk wel begrepen waarom ik verdriet had en hun werkzaamheden ervaarde als het einde van de ongerepte kwelder op Schiermonnikoog.

Over autosporen liep ik naar de duinen. Daar stonden 2 tenten en 2 landrovers en tafels en apparaten en bij de slenk waren mensen een tracé aan het uitzetten

Ook zij hebben mij te woord gestaan. Eerst was er een ingestudeerd verhaal van een van de medewerkers maar er was ook begrip omdat hij onder de indruk was van de onverwachte schoonheid van de plek.

Ik ben doorgelopen richting wad en daar ben ik gaan zitten. De leeuwerik zong al biddend boven mijn hoofd.

Ik zal voorlopig hier niet meer komen maar ook de vrijheid van de leeuwerik zal aangetast worden. Hij zal dit voorjaar niet op deze plek broeden.

Stil zat ik daar in de stralende schoonheid van de kwelder.

Toen hoorde ik in de verte het roepen: Zeven wilde zwanen vlogen over mijn hoofd.

Het was zo troostend en ik voelde zo een diepe vreugde. Het was een teken.

De natuur zal mij altijd blijven ontroeren.

Ik ben terug gelopen naar het strand. Een van de mannen wenste mij beschroomd sterkte.

Een motor ging aan. Het leek of zij gewacht hadden tot ik klaar was. Misschien was ik toch net op tijd om afscheid te nemen.

www.stellavanacker.nl

Deze tekst is ook verschenen in de ‘Dorpsbode’ van Schiermonnikoog